البتة براي كسى كه ، با ديدهء بصيرت ، به عاقبت امر بنگرد ؛ موفقيت جز از ناحية خداوند ميسور نيست . [ فصل دوم ] ومنها أَلَا لَا يَعْدِلَنَّ أَحَدُكُمْ عَنِ الْقَرَابَةِ يَرَى بِهَا الْخَصَاصَةَ - أَنْ يَسُدَّهَا بِالَّذِي لَا يَزِيدُهُ إِنْ أَمْسَكَهُ - وَلَا يَنْقُصُهُ إِنْ أَهْلَكَهُ - وَمَنْ يَقْبِضْ يَدَهُ عَنْ عَشِيرَتِهِ - فَإِنَّمَا تُقْبَضُ مِنْهُ عَنْهُمْ يَدٌ وَاحِدَةٌ - وَتُقْبَضُ مِنْهُمْ عَنْهُ أَيْدٍ كَثِيرَةٌ - وَمَنْ تَلِنْ حَاشِيَتُهُ يَسْتَدِمْ مِنْ قَوْمِهِ الْمَوَدَّةَ ( 5502 - 5456 ) [ لغات ] ( عدول ) : انحراف ( خصاصه ) : فقر ونياز ( حاشية الرجل ) : دوروبريها ، اطرافيان ، خدمت‌گزاران ، پيروان ، آنها كه در خانواده جنبهء اصالت ندارند . [ ترجمه ] « آگاه باشيد ، هرگاه فردى از شما خويشاوندان خود را در تنگدستى وبيچارگى ببيند ، نبايد از آنها روى برگرداند ومالي را كه چه ببخشد يا نگه دارد ، تأثير چندانى در حال انفاق كننده ندارد از آنان دريغ دارد . كسى كه دست احسان وكمكش را بر خويشان واقربا ببندد ، در حقيقت يك دست احسان كننده را باز داشته ودر عوض دستهاى بسيارى را از كمك‌رسانى به خود بسته است . هر كه با أقوام واطرافيان خود به لطف ونرمى رفتار كند براي هميشه محبت خويشاوندان را نسبت به خود جلب كرده است . » [ شرح ] سيّد رضى ( ره ) در بارهء بعضي از لغات خطبه وفصاحت وبلاغت بخش دوّم خطبه فرموده‌اند : « غفيرة » : در اين خطبه به معنى زيادى وفراوانى است . از سخن عرب كه به جمع كثير جمّ غفير ، وجماء غفير مىگويند گرفته شده است .